Ramazan Günlüğü 05

Maltepe Zümrütevler’de bizimkilere misafiriz Hasan Hüsnü Türker ile.

Öğrenci evinde koca bir 5 yılı birlikte geçirdiğim sıra dışı adam Hasan Hüsnü. İsmiyle müsemma.

Bazı insanlar böyledir, nadiren, ismiyle müsemma.

Bazı insanlar da ismiyle muşamba oluyorlar! Salça olanlar da az değil, ne var ki konumuz bu değil.

Bu sıra dışı adam, bir o kadar da sıradan biridir bana kalırsa. Nasıl oluyor diye soracak olursan, oluyor işte, şöyle:

Basitlik, yalınlık, duruluk, ahlaki ilkelere sıkı sıkıya bağlılık, çağın putları olan gösterişe-imaja değil illa öze değer verişi –ye kürküm ye, demeyişi- hayata tesir edici bir ahiret inancı, halen bir köylü çocuğu anlayış ve anlamayışları ile yaşıyor olması dolayısıyla sıradan, sıradan olduğu kadar da sıra dışı bir şehirli.

Oturmasına kalkmasına, durmasına bakmasına, konuşmasına ve susmasına bakınca anlıyorsunuz, bir medeniyet var bu adamın arkasında.

Nezaket mesela, bazı insanlarda samimiyetle bir arada değildir ve iğreti durur. Onun nezaketi sevgi ve içtenlik ile yoğrulmuştur. Kalpten kalbe bir yol varsa, o yolu hızlıca ve rahatça yürür.

Düşüncelerinize hiç katılmayacak ve dahi değer vermeyecek insanlarda bile en kısa sürede saygı uyandırmak, kolay bir iş değildir. Bu, Hasan için işten bile değildir.

Gıpta ettiğim ve şunlardan ben de biraz edinsem dediğim çok özelliği vardır.

Peygamberleri hatırlatan bir özelliği mesela..

Düşünün, öğrencisiniz, kentin çarpık çurpuk ilişkileri ve ilişkisizlikleri içinde daha size evini, apartmanını, sokağını ‘kiralarken’ dahi ayrımcı ve itici sahipleri, sakinleri, esnafı vardır buraların.

Buralar, İstanbul denen metropolün çoğu “sonradan görme” gecekondu bölgeleridir. Öğrencilik ekonomimiz ancak oralarda yaşamaya el verir.

Hasan, Şişli içinde, İzzet Paşa veya Çağlayan gibi “durma -geç -git” yerlerde o fazlasıyla öğrenci haliyle diyaloglar geliştirir, bir kere konuşmaya ‘bakar’, ikincide hal hatır sorar, konu olur, komşu olur, yaşlıları gözetir ve giderek genişleyen bir çevrede insanlara yardımcı olur.

Bazen aklın şaşar.. Senin ekmek alıp eve gittiğin yerde, onu görsen, onun çalışanlarla muhabbetini görsen, sanırsın ki pazarcı esnafı amcalar eski günleri yad ediyorlar..

El arabası ile meyve satan adamdan, bir kızı ile yaşayan apartman temizlikçisi teyzeden, yüzümüze bakmayan 3. Kattaki dayıdan acayip bilgiler alıp eve gelir!

Besbelli ki zamanla fırsatlar devşirilmiş, muhabbetler geliştirmiştir.

5 yılı birlikte geçirdiğimiz öğrencilik hayatı binlerce anı ile benim adıma besleyici, kelimenin tam anlamıyla bereketli idi.

Böyle bir ev arkadaşım, dostum olduğu için şükrediyorum. Kendimi Allah’ın sevgili bir kulu olarak görüyorum. Evlendim, evlendiğim insana bakıyorum ve halen öyle görüyorum. Elhamdülillah, diyorum.

Fıtratımızı, inançlarımızı, Müslüman aklımızı tarumar etmek için işleyen modern, kapitalist, Allah’sız, aşksız şu yavan- çorak- sığ -kof ‘şekil’ çağında özümüze, kendimize ait şarkılar söylüyor olabilmek, olabildiğince, Büyük Nimet!

Çok şey anlatan bir anı ile, üç nokta ile ara vereyim:

Bir gün esenler otogar’dan geldim, memleketten ara ara nevale gönderiyor anne babamız, koliyi iple bağlamışlar, bıçakla kestim hemen, içindekileri çıkarmaya, mutfakta yerleştirmeye çalışıyorum,  Hasan da bana yardım ediyor, bir yandan muhabbet ediyoruz, bir ara baktım, benim kestiğim ipleri birbirine bağlıyor, sıkıca geriyor, sarıyor, çekmecelerden birine koyuyor.

Neden ama, ne diye?..

Evet, öyle..

One thought on “Ramazan Günlüğü 05

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s